Przyrządzanie posiłku jest jedną z najbardziej podstawowych i pracochłonnych funkcji domowych. Pomieszczenie kuchenne nie jest w zasadzie wnętrzem mieszkalnym. Można by je określić jako coś w rodzaju warsztatu czy kuchni. W praktyce kuchnia stanowi gospodarcze centrum mieszkania i wystrój kuchni. We współczesnym budownictwie mieszkaniowym istnieje wielka rozpiętość skali, form i układów oraz wnętrza kuchenne. Warto w tym wypadku pokusić się o próbę jakiejś orientacyjnej klasyfikacji. Zacznijmy od małych kuchni.

Oto najmniejsze z nich:

  1. Kuchnia we wnęce otwartej.
  2. Kuchnia szafkowa.

Oba te warianty stosowane są najczęściej

  • w mieszkaniach M1 (kawalerkach),
  • rzadziej w M2.

Kuchnia wnękowa dostępna jest najczęściej z przedpokoju, szafkowa natomiast również od strony wnętrza mieszkalnego.

Przy bardzo pogodnym usposobieniu można przygotować tu prosty gorący posiłek.

Następna w hierarchii wielkości będzie tzw.:

  1. Kuchnio komórkowa, spotykano najczęściej w mieszkaniach M2. Przy dobrym urządzeniu takiej kuchni podobno można ugotować w niej normalny obiad.
  2. Kuchnia robocza (laboratoryjna), o powierzchni 4,56,5 m². Buduje się ją najczęściej w bezpośrednim sąsiedztwie pokoju dziennego i jest z nim Połączona drzwiami lub okienkiem do wydawania potraw.

Jasna kuchnia jest w pełni sprawna i wygodna pod warunkiem dość wysokiego standardu wyposażenia.

  1. Kuchnia uniwersalna jest odmianą kuchni laboratoryjnej o powierzchni 6,57 m². Jej uniwersalność polega na urządzeniu podręcznego (względnie wykładanego) miejsca jadalnego. Największą powierzchnię i najbogatszy program użytkowy obejmuje:
  2. Kuchnia jadalna o powierzchni minimalnej 7 7,5 m². Ten typ spotykamy najczęściej w mieszkaniach większych. Kuchnie w tak zwanym starym budownictwie są z reguły znacznie większe i potencjalnie śmiało można je zaliczyć do tej grupy.