Mowa tutaj o wnętrzu o podobnej powierzchni dostosowane do wieku młodzieży w okresie przedmaturalnym, a nawet uniwersyteckim. Znikło miejsce do zabawy, znikł warsztacik, rozbudowane natomiast zostały dwa oddzielne miejsca do nauki związane z wygodnym systemem regałowym na co wskazują projekty pokoi dziennych.

W urządzaniu wnętrz zwłaszcza dla starszych dzieci i młodzieży najwięcej kłopotu sprawia koedukacja. Najlepszym rozwiązaniem byłoby zapewnienie oddzielnych pomieszczeń. W praktyce jednak jest to najczęściej trudne do zrealizowania. Trzeba więc poprzestać na półśrodkach. Tak przedstawia się pokój dla dwóch dziewcząt w wieku szkolnym lub uniwersyteckim. Urządzenie pokoju dopuszcza także zamieszkanie w nim dwojga rodzeństwa. Treścią generalną wnętrza jest jego podział.

Układ funkcjonalny wnętrza jest jakby dwuczęściowy, przy zachowaniu jednak ogólnej przestrzenności koniecznej w niewielkim i tak pokoiku. Mimo oczywistego założenia, że obie młode damy żyją ze sobą w serdecznej przyjaźni, dwa mikro-wnętrza są jakby samowystarczalne i zaprojektowane jako samodzielne jednostki. Jedynie szafa (nie związana z żadnym z zespołów), pomieścić musi kreacje obu pań jednocześnie. Miejsca nauki są od siebie oddzielone.

Załóżmy, że jedna ze współmieszkanek poświęciła się studiom technicznym, druga naukom humanistycznym. W takim wypadku rozdzielenie miejsc pracy jest jak najbardziej celowe, tym bardziej że liczyć się należy z „naukowymi” odwiedzinami kolegów i koleżanek każdej z nich. Jeśli natomiast obie zgłębiają jedną gałąź wiedzy, również rozdzielenie jest pożyteczne, choćby ze względu na wyraźną szkodliwość chóralnych metod nauki.

Tendencjom separacji służy również układ komunikacyjny, w którym oba mikro wnętrza są właściwie nieprzechodnie i leżą w zatokach. Dzięki takiemu układowi również i legowiska mogły zostać od siebie wyraźnie odseparowane. Istotna jest w takim ro związaniu możliwość powstania określonego klimatu mieszkalnego w powstałych w ten sposób mikro-wnętrzach.